Φωτισμός – Θέρμανση

Φωτισμός – Θέρμανση

Μία δεύτερη πρακτική χρήση του ελαιόλαδου ήταν εκείνη του φωτισμού. Το ελαιόλαδο αποτελούσε την κύρια φωτιστική ύλη στον νησιωτικό χώρο με την τροφοδοσία των μονόφωτων ή πολύφωτων λύχνων, ενώ στον βόρειο χώρο τη θέση του λύχνου – που δεν ήταν βεβαίως άγνωστος – κατείχε ο δαδοστάτης, στον οποίο το δαδί (κομμάτια από ειδικό ξύλο με ρητίνη) ή το αλειμματοκέρι (πανί βουτηγμένο σε λίπος ζώου και τυλιγμένο κυλινδρικά) έκαιγε, συνοδεύοντας τα νυχτέρια των οικογενειών κατά τις μεγάλες φθινοπωρινές και χειμωνιάτικες νύχτες.
Με λάδι ανάβει το καντήλι στο εικονοστάσι μπροστά στα εικονίσματα. Το ίδιο φως χρησίμευε παλαιότερα και για τον φωτισμό των χώρων. Το λάδι του καντηλιού θεωρούταν ιερό και έπρεπε να είναι καθαρό.
Από τον κύκλο παραγωγής του ελαιόλαδου τίποτε δεν ήταν άχρηστο στην παραδοσιακή οικονομία. Το υποπροϊόν από την ελαιοποίηση του καρπού, δηλαδή ο πυρήνας εχρησιμοποιείτο παλαιότερα ως τροφή οικόσιτων ζώων, ως λίπασμα στα χωράφια και ως καύσιμη ύλη. Από το 1950 περίπου γίνεται αποκλειστική σχεδόν βιομηχανική επεξεργασία του στα πυρηνελαιουργεία για την παραγωγή πυρηνελαίου και πυρηνόξυλου. Παράλληλα η οικιακή αρχικά επεξεργασία της μούργας του ελαιολάδου και των χρησιμοποιημένων λαδιών για την παραγωγή του σαπουνιού εξελίχθηκε σε σημαντική βιομηχανία.

•Κέντρο Ερεύνης Και Ελληνικής Λαογραφίας 
(Ακαδημία Αθηνών)
ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΕΛΙΑ 
ISBN: 960-404-054-5

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *